Para sa Aking Bebe Kamote

Workshop para sa love poetry sa subject namin kay Sir Eugene. Wala akong love life, at never pa akong nagka-love life. So paano ko aatakihin 'to? Oh, Lord. Ano pa nga ba, edi mag-iimbento.

Mga dapat tandaan, sort of criteria for judging:

1. Pwedeng freeverse.
2. Huwag nang gumamit ng mga palasak na imahe gaya ng buwan, bituin, dagat, pag-ibig, mahal, at mga salitang ginagamit na noon pang 1930's.
3. In connection to number 2, gumamit ng mga makabago/modernong imahe.


Para sa Aking Bebe Kamote
Leodevino G. Lopez

Minsan, sa Isang Fanpage ng Pamprobinsyang Beauty Pageant

Workshop piece ko para sa subject ni Sir Vlad. Revised na ito, pero yung form lang naman ang binago ko. Yung content, ganung ganon pa rin. Bukod sa wala akong time (read: tinamad ako. hayz.),  feeling ko parang hindi ko na siya kayang i-improve, dahil yun na yon eh. Whatever. Nagdadahilan pa ako.

Anyhow. Ang instruction ay magsulat ng isang non-linear na kwento.

Heto ang link para mabasa niyo: Minsan, sa Isang Fanpage ng Pamprobinsyang Beauty Pageant

--Hindi kasi pwedeng mag-upload ng file dito sa blogger. Pictures and videos lang ang keri.

Pwedeng basahin niyo muna ang akda bago basahin ang nasa ibaba.

Liebster Award Kemerut

Ang Liebster Award chenelyn kamatis ay ibinibigay daw sa mga bloggers na may kulang sa 200 na followers para ma-realize nilang malungkot ang buhay nila. Salamat kay Ate Cess sa pag-alala sa akin kahit hindi na kami officemates. You're the best, 'te. :D


The rules: 

Share 11 facts about yourself.
Answer the awarder’s 11 questions.
Ask 11 questions of your own.
Nominate 11 bloggers.

Takipsilim

Si Edward kasi eh, parang hindi totoo. Ang perfect masyado, parang tanga. Hahaha. I should make up my mind.


I'm just a few pages away from finishing the first book of the Twilight series. After that, kailangan ko namang basahin yung Filipino-translated version entitled Takipsilim. Yes, may Filipino translation nga ang Twilight, published by--sino pa ba--Precious Hearts Romances.

Oo na, the novel is so two thousand and five pa at sobrang huli na ako sa uso kung nagpapaka-join the fad man ako. But no. Requirement ko kasi ito sa subject na Fil280: Mga Pagsasalin sa Pilipinas. As a final paper, bibigyan ko ng pagsusuri ang ginawang salin sa Filipino ng nobelang Twilight. Kaya for a few weeks eh magiging dabarkads ko muna sina Bella at Edward na masarap kaltukan at pinapa-realize sa akin na wala akong lovelife at maglaslas na lang ako ng pulso.

Velvety Shampoo

You see, my hair used to be so buhaghag and all. No, really. Chaka talaga siya. Pero after using Velvety for 3 days, sobrang napansin ko yung difference.


Nag-text ang GMA officemate kong si Gra para humingi ng favor. Kailangan daw niya ng 50-seconder TV commercial sa isang subject nila sa grad school. She's taking up MA in Psychology. Titingnan daw nila through the commercial iyong behavioral implications of advertisements to the consumers.

Sabi niya, si Erich daw ang kukuhanin niyang model. Erich is also a GMA officemate na bakla man sa inyong paningin, Amy Austria pa ring maituturing.

Anyway, hindi na ako gumawa ng audio-video script. Yung mga spoken lines na lang ng model ang sinulat ko. Si Gra na bahala kung paano ang treatment na bet niya. Ayun. Here we go.

Sebentawsan

Below are the exchanges of text messages between I and my gay friend, Poli.


Poli: Kung ang dating nararamdaman mo kay CENSORED ang pagbabasihan sa pagsagot sa tanong na ito, ano ang isasagot mo: "Handa ba akong maglaan ng 7,000 para lang makasama kita?"

Ako: Ang pitong libo ay hindi birong halaga. Kung ang dati kong nararamdaman ang pagbabasehan at wala nang iba, oo, handa akong maglaan. Subalit marami pang dapat na isaalang-alang malibang sa nararamdaman ha.

Poli: Sige. Maraming salamat kalahok bilang 3. Naitanong ko lamang out of nowhere.

Ako: Whatever. Wag mo nang sinasabi yung out of nowhere. Mukha ka lang defensive, girl.

Poli: Hayaan mo na yun. Aga gising wah.

Training to Train

Lakas maka-mental block ng do I have any question.


Nakatanggap ako ng tawag kaning umaga, bandang 8am. Unregistered number. Ang lakas ng feeling ko. Eto na yun eh.

"Hello?" Tanong ko.

"Is this Leodevino Lopez?" Sabi sa kabilang linya. Akala ko si Jer yung tumawag; kaboses kasi onte. Mangingisay na sana ako. Muntik ko pang lokohin, kaya lang bakit naman siya tatawag ng pagkaaga-aga para makipagkemerut. Buti na lang sineryoso ko yung sagot kahit natatawa-tawa na ako deep inside.

A La Lopez

"Buti hindi ka tumataba?" -Raprap


Siguro naman mayroon nang sapat na bilang ng pagkakataon at patotoo para masabi kong masarap nga talaga ang pagkain sa bahay. Napag-usapan namin ni Dikong noong nakaraan na may common denominator ang mga nagiging bisita: lahat impressed sa nakahain.

I first realized this when I was in third year college. Videofest 2007. Hakot awards ang news entry naming "Ano'ng Balita?" I won best director. Kaya in celebration daw, kinantiyawan ako ng mga kaklase na magpafiesta. Okay, whatever. Gumamit ako ng lifeline--phone a tatay.

Nasa opisina pa yata si Daddy nung tumawag ako para sabihin ang lambing ng classmates. Ano raw ba eka ang gusto namin. Sinigang na buto-buto, walang gatol nilang sagot. In chorus pa yata, I forgot na.

2013

Thank the heavens, hindi natuloy ang end of the world.


So I saw how my friend Gra was able to achieve success in completing her chapter 2012 photo album in Facebook. At dahil ako ay isang taong mabilis ma-inspire (read: inggitera), I got motivated to have my own version of chapter 2013 in the form naman of blog posts.

BA, KA, LA

Assignment namin kay Sir Eugene. Magsulat ng isang sanaysay minimum of 5 pages. Double spaces. Ang topic na na-approve sa mga ni-propose ko ay "homophobia." Haha. Given masyado.

Ang mga isinulat na sanaysay ay ginamit sa workshop ng klase. 

BA, KA, LA

Leodevino G. Lopez

Ang Masigawan sa Lansangan

Alas-dos na yata ng madaling araw noong minsang nakatayo ako sa may Malolos crossing para mag-abang ng jeep pauwing Meycauayan. Kahit mag-isa ako ay hindi naman ako nakaramdam ng karanasang pang-Philippine Ghost Stories, o baka pwede rin, kung papasang horror nga ang naranasan ko noong madaling araw na iyon.

Mabilis lang naman ang mga pangyayari. Nakatayo ako. Dumaan ang isang trak na puno ng mga lalaki sa likod. Ang tantya ko ay mga trabahador sa palengke. Mga nakangisi sila, nagkakasiyahan. Pagtapat sa akin ng trak, sabay-sabay silang naghiyawan.

"Baklaaaaaaaaaaaaaaa!"