Takipsilim

Si Edward kasi eh, parang hindi totoo. Ang perfect masyado, parang tanga. Hahaha. I should make up my mind.


I'm just a few pages away from finishing the first book of the Twilight series. After that, kailangan ko namang basahin yung Filipino-translated version entitled Takipsilim. Yes, may Filipino translation nga ang Twilight, published by--sino pa ba--Precious Hearts Romances.

Oo na, the novel is so two thousand and five pa at sobrang huli na ako sa uso kung nagpapaka-join the fad man ako. But no. Requirement ko kasi ito sa subject na Fil280: Mga Pagsasalin sa Pilipinas. As a final paper, bibigyan ko ng pagsusuri ang ginawang salin sa Filipino ng nobelang Twilight. Kaya for a few weeks eh magiging dabarkads ko muna sina Bella at Edward na masarap kaltukan at pinapa-realize sa akin na wala akong lovelife at maglaslas na lang ako ng pulso.

Velvety Shampoo

You see, my hair used to be so buhaghag and all. No, really. Chaka talaga siya. Pero after using Velvety for 3 days, sobrang napansin ko yung difference.


Nag-text ang GMA officemate kong si Gra para humingi ng favor. Kailangan daw niya ng 50-seconder TV commercial sa isang subject nila sa grad school. She's taking up MA in Psychology. Titingnan daw nila through the commercial iyong behavioral implications of advertisements to the consumers.

Sabi niya, si Erich daw ang kukuhanin niyang model. Erich is also a GMA officemate na bakla man sa inyong paningin, Amy Austria pa ring maituturing.

Anyway, hindi na ako gumawa ng audio-video script. Yung mga spoken lines na lang ng model ang sinulat ko. Si Gra na bahala kung paano ang treatment na bet niya. Ayun. Here we go.

Sebentawsan

Below are the exchanges of text messages between I and my gay friend, Poli.


Poli: Kung ang dating nararamdaman mo kay CENSORED ang pagbabasihan sa pagsagot sa tanong na ito, ano ang isasagot mo: "Handa ba akong maglaan ng 7,000 para lang makasama kita?"

Ako: Ang pitong libo ay hindi birong halaga. Kung ang dati kong nararamdaman ang pagbabasehan at wala nang iba, oo, handa akong maglaan. Subalit marami pang dapat na isaalang-alang malibang sa nararamdaman ha.

Poli: Sige. Maraming salamat kalahok bilang 3. Naitanong ko lamang out of nowhere.

Ako: Whatever. Wag mo nang sinasabi yung out of nowhere. Mukha ka lang defensive, girl.

Poli: Hayaan mo na yun. Aga gising wah.

Training to Train

Lakas maka-mental block ng do I have any question.


Nakatanggap ako ng tawag kaning umaga, bandang 8am. Unregistered number. Ang lakas ng feeling ko. Eto na yun eh.

"Hello?" Tanong ko.

"Is this Leodevino Lopez?" Sabi sa kabilang linya. Akala ko si Jer yung tumawag; kaboses kasi onte. Mangingisay na sana ako. Muntik ko pang lokohin, kaya lang bakit naman siya tatawag ng pagkaaga-aga para makipagkemerut. Buti na lang sineryoso ko yung sagot kahit natatawa-tawa na ako deep inside.

A La Lopez

"Buti hindi ka tumataba?" -Raprap


Siguro naman mayroon nang sapat na bilang ng pagkakataon at patotoo para masabi kong masarap nga talaga ang pagkain sa bahay. Napag-usapan namin ni Dikong noong nakaraan na may common denominator ang mga nagiging bisita: lahat impressed sa nakahain.

I first realized this when I was in third year college. Videofest 2007. Hakot awards ang news entry naming "Ano'ng Balita?" I won best director. Kaya in celebration daw, kinantiyawan ako ng mga kaklase na magpafiesta. Okay, whatever. Gumamit ako ng lifeline--phone a tatay.

Nasa opisina pa yata si Daddy nung tumawag ako para sabihin ang lambing ng classmates. Ano raw ba eka ang gusto namin. Sinigang na buto-buto, walang gatol nilang sagot. In chorus pa yata, I forgot na.

2013

Thank the heavens, hindi natuloy ang end of the world.


So I saw how my friend Gra was able to achieve success in completing her chapter 2012 photo album in Facebook. At dahil ako ay isang taong mabilis ma-inspire (read: inggitera), I got motivated to have my own version of chapter 2013 in the form naman of blog posts.

BA, KA, LA

Assignment namin kay Sir Eugene. Magsulat ng isang sanaysay minimum of 5 pages. Double spaces. Ang topic na na-approve sa mga ni-propose ko ay "homophobia." Haha. Given masyado.

Ang mga isinulat na sanaysay ay ginamit sa workshop ng klase. 

BA, KA, LA

Leodevino G. Lopez

Ang Masigawan sa Lansangan

Alas-dos na yata ng madaling araw noong minsang nakatayo ako sa may Malolos crossing para mag-abang ng jeep pauwing Meycauayan. Kahit mag-isa ako ay hindi naman ako nakaramdam ng karanasang pang-Philippine Ghost Stories, o baka pwede rin, kung papasang horror nga ang naranasan ko noong madaling araw na iyon.

Mabilis lang naman ang mga pangyayari. Nakatayo ako. Dumaan ang isang trak na puno ng mga lalaki sa likod. Ang tantya ko ay mga trabahador sa palengke. Mga nakangisi sila, nagkakasiyahan. Pagtapat sa akin ng trak, sabay-sabay silang naghiyawan.

"Baklaaaaaaaaaaaaaaa!"

NASA. Nasaan?

Kahit gaano pa kabilis ang kakayahan ng technology para mag-compute, tae-tae pa rin minsan sa common sense.

O baka tayo ang walang common sense? #NASAnganamananoba

From Pacman to Pacshet

Wag ma-offend sa title. Artistic license lang para cool.

Gulat ba kayo na tumbalelong si Manny Pacquiao sa round 6? Na-flood kaya yung wall ko ng mga kemeng ganito:

...pero note muna: magko-comment ako. Ahihi. Blog ko ito eh.

Isa. Dalawa.

Assignment namin kay Sir Eugene: gumawa ng isang dagli na naglalahad ng isang di malilimutang karanasan noong pagkabata na nagkaroon ng malaking epekto sa kung sino kami ngayon.

Isa. Dalawa.

Leodevino G. Lopez

May magic daw ang tuta naming si Maxi Boy sabi ng nanay ko. Nararamdaman daw niya kapag parating na ako galing eskwela. Hindi pa man ako nakikita, tatahol na siya’t paikut-ikot na mag-aabang sa gate ng bahay.